امیدی دوباره

نیما یوشیجاز ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد[/url][url=http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%86%DB%8C%D9%85%D8%A7_%DB%8C%D9%88%D8%B4%DB%8C%D8%AC#p-search]نیما یوشیجزادروز۲۱ آبان ۱۲۷۴یوش، مازندراندرگذشت۱۳ دی ۱۳۳۸شمیران، تهرانآرامگاهامامزاده عبدالله تهران سپس [b]حیاط خانه‌اش در یوشنام‌های دیگرعلی اسفندیاریسبکشعر نولقبپدر شعر نوهمسرعالیه جهانگیرفرزندانشراگیموالدینابراهیم‌خان اعظام‌السلطنهعلی اسفندیاری مشهور به نیما یوشیج (زاده ۲۱ آبان ۱۲۷۴ [۱] خورشیدی در دهکده یوش از توابع نور استان مازندران - درگذشته ۱۳ دی ۱۳۳۸ [۲] خورشیدی درشمیران شهر تهران) شاعر معاصر ایرانی است. وی بنیانگذار شعر نو فارسی است.نیما یوشیج با مجموعه تأثیرگذار افسانه که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران انقلابی به پا کرد. نیما آگاهانه تمام بنیادها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خود نیما بر هنر خویش نهاده بود.تمام جریان‌های اصلی شعر معاصر فارسی مدیون این انقلاب و تحولی هستند که نیما مبدع آن بود.محتویات[نهفتن]۱ زندگی۱.۱ کودکی۱.۲ اقامت در تهران۲ فعالیت‌های اجتماعی۳ تشکیل خانواده۳.۱ ترک تهران۴ تغییر نام۵ آغاز شاعری۶ شعر نیمایی۷ آثار نیما۸ زندگی شخصی۹ خانه نیما۱۰ مرگ۱۱ کتاب‌شناسی۱۱.۱ اشعار۱۱.۲ آثار تحقیقی، نامه‌ها و یادداشت‌ها۱۱.۳ آثار درباره نیما۱۲ پانویس۱۳ پیوند به بیرونزندگی [ویرایش]کودکی [ویرایش]نیما در سال 1274 هجری شمسی درروستای یوش از توابع بخش بلده شهرستان نور به دنیا آمد. پدرش ابراهیم‌خان اعظام‌السلطنه متعلق به خانواده‌ای قدیمی مازندران بود و به کشاورزی و گله‌داری مشغول بود.[۳] پدر نیما زندگی روستایی، تیراندازی و اسب‌سواری را به وی آموخت. نیما تا سن دوازده سالگی درزادگاهش روستای یوش و در دل طبیعت زندگی کرد.[۴]نیما خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده فرا گرفت ولی دلخوشی چندانی از او نداشت چون او را آزار می‌داد و در کوچه باغ‌ها دنبال نیما می‌کرد.[۵]اقامت در تهران [ویرایش]12 ساله بود که به همراه خانواده تهران رفت و در مدرسه عالی سن لویی مشغول تحصیل شد. در مدرسه از بچه‌ها کناره‌گیری می‌کرد و به گفته خود نیما با یکی از دوستانش مدام از مدرسه فرار می‌کرد و پس از مدتی با تشویق یکی از معلم‌هایش به نام نظام وفا به شعر گفتن مشغول گشت و در همان زمان با زبان فرانسه آشنایی یافت و شعر گفتن به سبک خراسانی را شروع کرد.پس از پایان تحصیلات در مدرسه سن‌لویی نیما در وزارت دارایی مشغول کار شد. اما پس از مدتی این کار را مطابق میل خود نیافت و آن را رها کرد.[۶]فعالیت‌های اجتماعی [ویرایش]دوران نوجوانی و جوانی نیما مصادف است با توفانهای سهمگین سیاسی - اجتماعی در ایران نظیر انقلاب مشروطه و جنبش جنگل و تاسیس جمهوری سرخ گیلان، روح حساس نیما نمیتوانست از این توفان‌های اجتماعی بی تاثیر بماند. نیما از نظر سیاسی تفکر چپگرایانه داشت، و با نشریه ایران سرخ یکی از نشریات حزب کمونیست ایران (دهه ۱۹۲۰) [۷] [۸] که برادرش لادبن سردبیر آن بود و در رشت چاپ و منتشر میشد همکاری قلمی داشت. از جمله تصمیم گرفت به میرزا کوچک خان جنگلی بپیوندد و همراه با او بجنگد تا کشته شود. [۹] دیرتر در دهه بیست خورشیدی در نخستین کنگره نویسندگان ایران عضو هیات مدیره کنگره بود و اشعار وی در نشریات چپگرای این دوران منتشر می گردید.تشکیل خانواده [ویرایش]در سال ۱۳۰۵ با عالیه جهانگیر ازدواج کرد تا به گفته خود از افکار پریشان رهایی یابد.[۱۰] درست یک ماه پس از ازدواج، پدرش ابراهیم نوری درگذشت.[۱۱] در همین زمان چند شعر از او در کتابی با عنوان خانواده سرباز چاپ شد.[۱۲] وی که در این زمان به دلیل بی‌کاری خانه‌نشین شده بود در تنهایی به سرودن شعر مشغول بود و به تحول در شعر فارسی می‌اندیشید اما چیزی منتشر نمی‌کرد.[۱۳]ترک تهران [ویرایش]در سال ۱۳۰۷ خورشیدی، محل کار عالیه جهانگیر همسر نیما به آمل انتقال پیدا کرد. نیما نیز با او به این شهر رفت. یک سال بعد آنان به رشت رفتند. عالیه در این‌جا مدیر مدرسه بود و نیما را سرزنش می‌کرد که چرا درآمدی ندارد.[۱۴] او مدتی نیز در دبیرستان حکیم نظامی شهرستان آستارا واقع در مرز شوروی سابق به امر تدریس مشغول بود.تغییر نام [ویرایش]علی اسفندیاری در سال ۱۳۰۰ خورشیدی نام خود را به نیما تغییر داد. نیما نام یکی از اسپهبدان تبرستان بود و به معنی کمان بزرگ است. او با همین نام شعرهای خود را امضا می‌کرد. در نخستین سال‌های صدور شناس‌نامه نام وی نیماخان یوشیج ثبت شده است.[۱۵]آغاز شاعری [ویرایش]نیما در سال ۱۳۰۰ منظومه قصه رنگ پریده را که یک سال پیش سروده بود در هفته‌نامه قرن بیستم میرزاده عشقی به چاپ رساند.[۱۶] این منظومه مخالفت بسیاری از شاعران سنتی و پیرو سبک قدیم مانند ملک الشعرای بهار و مهدی حمیدی شیرازی را برانگیخت. شاعران سنتی به مسخره و آزار وی دست زدند.نیما پس از مدتی به تدریس در مدرسه‌های مختلف از جمله مدرسه عالی صنعتی تهران و همکاری با روزنامه‌هایی چون مجله موسیقیو مجله کویر پرداخت.شعر نیمایی [ویرایش]نوشتار اصلی: شعر نیماییآثار نیما [ویرایش]منظومه قصه رنگ پریده در حقیقت نخستین اثر منظوم نیمایی است که در قالب مثنوی (بحر هزج مسدس) سروده شده است. شاعر در این اثر زندگی خود را روایت کرده است و از خلال آن به مفاسد اجتماعی پرداخته است.[۱۷] بخش نخست این کار در قرن بیستم چاپ شده بود. سپس افسانه را سرود که در آن روحی رمانتیک حاکم است و به عشق نیز نیما نگاهی دیگرگونه دارد و عشق عارفانه را رد می‌کند.[۱۸] چنان که خطاب به حافظ می‌گوید:حافظا این چه کید و دروغ استکز زبان می و جام ساقی استنالی ار تا ابد باورم نیستکه بر آن عشق بازی که باقی استمن بر آن عاشقم کو رونده است{{{2}}}(افسانه)نیما در این آثار و اشعاری نظیر خروس و روباه، چشمه و بز ملاحسن مسأله‌گو افکاری اجتماعی را بیان می‌کند اما قالب اشعار قدیمی است. مشخص است که وی مشق شاعری می‌کند و هنوز راه خود را پیدا نکرده است.[۱۹] با این حال انتشار افسانه دنیای ادبیات آن زمان را برآشفت.[۲۰] ای شب نیز در هفته‌نامه نوبهار محمدتقی بهار چاپ شد و جنجالی برانگیخت.[۲۱]زندگی شخصی [ویرایش]نیمایوشیج در جوانی عاشق دختری شد، اما به دلیل اختلاف مذهبی نتوانست با وی ازدواج کند.[۲۲] پس از این شکست او عاشق دختری روستایی به نام صفورا شد و می‌خواست با او ازدواج کند اما دختر حاضر نشد به شهر بیاید. بنابراین عشق دوم نیز سرانجام خوبی نیافت.[۲۳] نیما صفورا را هنگام آب‌تنی در رودخانه دیده بود. این منظره شاعرانه و شکست عشق پیشین الهام‌بخش او در سرودن افسانه بود.[۹]سرانجام نیما در ۶ اردیبهشت ۱۳۰۵ خورشیدی ازدواج کرد . همسر وی عالیه جهانگیر فرزند میرزا اسماعیل شیرازی و خواهرزاده نویسنده نامدار میرزا جهانگیر صوراسرافیل بود.[۲۴] حاصل این ازدواج که تا پایان عمر دوام یافت فرزند پسری بود به نام شراگیم که اکنون در آمریکا زندگی می‌کند . شراگیم در سال ۱۳۲۴ خورشیدی به دنیا آمد.[۲۵]خانه نیما [ویرایش]خانه نیما یوشیج واقع در یوش، بنایی است که قدمت آن به دوره قاجار می‌رسد. این بنا به شماره ۱۸۰۲ از سوی سازمان میراث‌فرهنگی به عنوان اثر ملی ثبت شده است و حفاظت می‌شود. بازدید از خانه نیما برای عموم آزاد است.مرگ [ویرایش]خانه نیما در دهکده یوش مازندران اردیبهشت ۱۳۸۶، آرامگاه او و سیروس طاهباز در وسط حیاط قرار داردخانه نیمانیما در ۱۳ دی ۱۳۳۸ درگذشت و در امامزاده عبدالله تهران به خاک سپرده شد. سپس در سال ۱۳۷۲ خورشیدی بنا به وصیت وی پیکر او را به خانه‌اش در یوش منتقل کردند. مزار او در کنار مزار خواهرش، بهجت‌الزمان اسفندیاری(درگذشته به تاریخ ۸ خرداد ۱۳۸۶) و مزار سیروس طاهباز در میان حیاط جای گرفته است.کتاب‌شناسی [ویرایش]اشعار [ویرایش]قصه رنگ پریدهمنظومه نیماخانواده سربازای شبافسانهمانلیافسانه و رباعیاتماخ اولاشعر منشهر شب و شهر صبحناقوس قلم اندازفریادهای دیگر و عنکبوت رنگآب در خوابگه مورچگانمانلی و خانه سریویلیمرقد آقا (داستان)کندوهای شکسته (داستان)آهو و پرنده‌ها (شعر و قصه برای کودکان)توکایی در قفس (شعر و قصه برای کودکان)آب در خوابگاه دخترانمرغ آمینمرغ آمین درد آلودی است کاواره بماندهرفته تا آنسوی این بیداد خانهباز گشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه.نوبت روز گشایش رادر پی چاره بمانده.می شناسد آن نهان بین نهانان ( گوش پنهان جهان دردمند ما)جور دیده مردمان را.با صدای هر دم آمین گفتنش، آن آشنا پرورد،می دهد پیوندشان در هممی کند از یاس خسران بار آنان کممی نهد نزدیک با هم، آرزوهای نهان را.بسته در راه گلویش اوداستان مردمش را.رشته در رشته کشیده ( فارغ از عیب کاو را بر زبان گیرند)بر سر منقار دارد رشته ی سردرگمش را.او نشان از روز بیدار ظفرمندی است.با نهان تنگنای زندگانی دست دارد.از عروق زخمدار این غبارآلوده ره تصویر بگرفته.از درون استغاثه های رنجوران.در شبانگاهی چنین دلتنگ، می آید نمایان.وندر آشوب نگاهش خیره بر این زندگانیکه ندارد لحظه ای از آن رهاییمی دهد پوشیده، خود را بر فراز بام مردم آشنایی.آثار تحقیقی، نامه‌ها و یادداشت‌ها [ویرایش]آثاری که در کتاب " نیما یوشیج، درباره ی هنر و شعر و شاعری با گردآوری سیروس طاهباز" انتشار یافته:ارزش احساسات در زندگی هنر پیشگانتعریف و تبصرهحرف‌های همسایهمقدمه خانواده سربازنامه به شین پرتومقدمه ی «آخرین نبرد» شعرهای اسماعیل شاهرودی «آینده»یادداشت برای مجموعه شعر منوچهر شیبانیشعر چیست؟از یک مقدمهیک مصاحبهدرباره جعفرخان از فرنگ آمدهیک دیدارسایر آثار:دنیا خانه من استنامه‌های نیما به همسرش - عالیه جهانگیرکشتی توفانمجموعه کامل اشعار(تدوین توسط سیروس طاهباز)آثار درباره نیما [ویرایش]مهدی اخوان ثالث، بدعت‌ها و بدایع نیما یوشیجمهدی اخوان ثالث، عطا و لقای نیما یوشیجشاپور جورکش، بوطیقای شعر نوبهمن شارق، نیما و شعر فارسی، بررسی و نقد آثار نیما یوشیجحسین صمدی، کتابشناسی نیماسیروس طاهباز و محمدرضا لاهوتی، یادمان نیما یوشیجمحمد عبدعلی، فرهنگ واژگان و ترکیبات اشعار نیما یوشیجمحمود فلکی، نگاهی به شعر نیماحمید حسنی، موسیقی شعر نیما (تحقیقی در اوزان و قالب‌های شعریِ نیمایوشیج)سیروس طاهباز،کماندار بزرگ کوهساران: زندگی و شعر نیما یوشیجمحمد حقوقی، نیما یوشیج: شعر نیما یوشیج از آغاز تا امروز، شعرهای برگزیده تفسیر و تحلیل موفق‌ترین شعرهاسعید حمیدیان،داستان دگردیسی: روند دگر گونیهای شعر نیما یوشیجسیاوش کسرایی، در هوای مرغ آمین: نقدها، گفت و گوها و داستان هامحمدعلی شهرستانی، عمارت دیگر (معنی شعر نیما) در پنج بخشتقی پورنامداریان، خانه‌ام ابری است: شعر نیما از سنت تا تجددعطاالله مهاجرانی، افسانة نیماامید طبیب زاده، نگاهی به شعر نیما یوشیج: بحثی در چگونگی پیدایش نظام‌های شعری، انتشارات نیلوفرمسعود بیزارگیتی، نیما، پاسخی به ضرورتی تاریخیمیرانصاری، علی، اسنادی درباره نیما یوشیج میرانصاری، علی، دو سفرنامه از نیما یوشیج میرانصاری، علی، کتابشناسی نیما یوشیجپانویس [ویرایش]↑ (نیما، زندگی و آثار او، نوشته ضیاء هشترودی صفحه ۱۱۷)↑ (تاریخ تحلیلی شعر نو، شمس لنگرودی، جلد ۱، صفحه ۹۰)↑ (از صبا تا نیما، یحیی آریان‌پور، جلد 2 صفحه ۴۶۶)↑ (نیما، زندگانی و آثار او، صفحه ۴۶۷)↑ (نیما، زندگانی و آثار او، جلد 2، صفحه ۴۶۷)↑ (نامه‌های نیما، به کوشش سیروس طاهباز، صفحه ۲۲)↑ پیدایش حزب کمونیست ایران، تقی شاهین، تهران، ۱۳۶۲↑ مطبوعات کمونیستی ایران در سالهای 1296 - 1311، سولماز توحیدی، 1985، ص. 59↑ ۹٫۰ ۹٫۱ (پیشین)↑ (یادمان نیما یوشیج، به کوشش سیروس طاهباز، صفحه ۴۰)↑ (نامه‌های نیما، صفحه ۲۰۵)↑ (گزیده اشعار نیما یوشیج، صفحه ۱۸)↑ (بدعت‌ها و بدایع نیما یوشیج، نوشته مهدی اخوان ثالث، صفحه ۱۹)↑ (گزینه اشعار نیما یوشیج، صفحه ۱۸)↑ (اسنادی درباره نیمایوشیج، به کوشش علی میرانصاری، چاپ اول، انتشارات سازمان اسناد ملی، صفحه ۷۳)↑ (اسنادی درباره نیمایوشیج، صفحه ۷۳)↑ (از صبا تا نیما، جلد 2 صفحه ۴۶۷)↑ (نظریه ادبی نیما، دکتر منصور ثروت، صفحه 11)↑ (نظریه ادبی نیما، صفحه 12)↑ (از صبا تا نیما، جلد 2، صفحه ۴۶۸ تا ۴۶9)↑ (چشم‌انداز شعر نو فارسی، نوشته حمید زرین‌کوب، صفحه ۴9)↑ (گزینه اشعار نیما یوشیج، به کوشش یداله جلالی پنداری، صفحه ۱۳)↑ (از صبا تا نیما، یحیی آریان‌پور، جلد 2 صفحه ۴۶۷)↑ (اسنادی درباره نیمایوشیج، صفحه ۷۵)↑ (گزینه اشعار نیما یوشیج، صفحه ۲۴)