فراموش شدن

مــــــــــــن...
این روزها...
صدای ثانیه ثانیه...
فراموش شدنم را میشنوم...!

تصاویربامتن تنهایی وجدایی وعاشقانه

ادامه نوشته

آدم ها

خیالت

خیالت را 
با خود نبردی
و من 
اینجا
آرزوهایم را برایت
گریه میکنم

دلم

دلم
بهاری بود
پاییز ، امانم نداد
اکنون
منتظر ِ زمستانم

محرم اسرار

به فرهاد دلت
تکیه کن
بیستون هم عاقبت
زانو می زند

دلتنگم

این روزها
دوستی های "خنجری شکل"
صداقت ها را
زخم باران می کنند
حتی 
به گمانـــــم
آیینه ها
از دیدن این همه دروغ
بغض کرده اند

خشبختی

 

باتو

امید

گفتم خدایا

احساس

چهره های خندان

گناه من
اشک های نریخته بود
و بیدادهای نگفته

طناب دنیا سکوتم را بغضی ساخت
تا ظاهر لبخندش
همه را فریب دهـــــد
حتی
خودم را

این روزها...

تنفسم اجباریست
روی هر نفسی که می کشم
دردی میان دنده هایم باد می کند
دیگر خواب هایم به رنگ خودم نیستند این روزها
حوصله از سر حوصله ام رفته است 

درمان مطلب

هیچکس باهیچکس فرقی نداره

سهراب قایقت جادارد؟

آری ...تو راست میگویی آسمان مال من است
پنجره ‌‌...
فکر ...
هوا ...
عشق ...
زمین...
مال من است!
اما سهراب تو قضاوت کن بر دل سنگ زمین جای من است؟
من نمی دانم که چرا این مردم دانه های دلشان پیدا نیست...
صبرکن سهراب!
قایقت جا دارد؟
من هم از همهمه ی داغ زمین بیز

.ارم..



بــرای تــو .. بــرای چشمــهایت ..

بــرای مـن .. بــرای دردهایــم ..

بــرای مــا .. بــرای ایـن هـمه تنهایــی ..

ای کـاش خــــدا کـاری کنـد .. .

موهای تو

موهای تو خلق نشده
برای پوشانده شدن
یا برای باز شدن در باد
یا جلب نظر
یا برای به دنبال کشیدن نگاه
موهای تو
خلق شده برای من
که بنشینم
شانه اش کنم
و نوازشش کنم...و دیوانه شوی...
وقتی خدا میخواست موهایت را بسازد چه حال خوشی داشت
چه حوصله ای
این موها
دانه دانه اش
نوازش دستهای مرا میخواهد....

مبارای برف...

الا ای برف !
چه می باری بر این دنیای ناپاکی؟
بر این دنیا که هر جایش
رد پا از خبیثی است
مبار ای برف !
تو روح آسمان همراه خود داری
توپیوندی میان عشق و پروازی
تو را حیف است باریدن به ایوان سیاهی ها
تو که فصل سپیدی را سرآغازی
مبار ای برف

باران

برهنه که باشی
زود میفهمی
باران آنقدرها هم
مهربان نیست
که دلت به مراعاتش خوش باشد

درمی یابی
اگر
سر بزنگاه خوشبختی
به دنیا نیایی
فصلهای خدا هم
برای تو
پر از شقاوتند

بانو

واژه " بانو " در اصل برگرفته از واژه پهلوی " ریتا با گیانو " به معنی پرتوی یزدانیست

بانو یک واژه پارسی کهن است . (بان + و = بانو )

بان در نام شهر بانه هنوز به کار می رود . بان یعنی بالا و بانو به معنی کسی است که در بالا جا دارد و این به نشانه گرامی داشتن بانوان است .اما کلمه خانم مغولی است و ریشه پارسی ندارد . خان و خانم و بیگ و بیگم نام های مغولی است . خان و بیگ مذکرند و خانم و بیگم مؤنث هستند.
زن از ریشه "کن" به معنی خانه و صاحب خانه می آید. بانو در اوستایی به معنی فروغ و روشنایی است. پس بانو به معنی چراغ خانه است. کدبانو هم یعنی چراغ خانه (کد = خانه) خود واژه همسر (هم-سر) کاملا گویاست که زن در آیین باستانی ما همپایه مرد است

خاطره

ریسمان پاره

ریسمان پاره را می توان دوباره گره زد
دوباره دوام می آورد
اما هر چه باشد ریسمان پاره ای است
شاید ما دوباره همدیگر را دیدار کنیم
اما در آنجا که ترکم کردی
هرگز دوباره مرا نخواهی یافت...

برتولت برشت

دانه های دل

کاش آدم ها هم دانه های دلشان پیدابود...!!! 

 

تنهابدون من

خنده ی مصنوعی

درد

دردراقورت می دهم همراه دودهای سیگار...!  

زخم

امروز برف زیادی آمده

همه جا روبرف گرفته توی خیابون پشت چراغ قرمز ایستاده بودم که

پسرکی باچشمان معصوم ودستانی کوچک به طرفم آمد

به شیشه ی پنجره کوبیدوگفت:

چسب زخم نمی خواهید؟

آهی کشیدم وگفتم :

تمام چسب زخم هایت راهم که بخرم نه زخم های توخوب می شودنه من...!!!

شیخ وفاحشه